Nie jesteś naszym Klientem?

Załóż kartę MAKRO teraz

Polenta – klasyka w wielu odsłonach

Czasami najprostsze jedzenie okazuje się najsmaczniejsze. Od wieków dowodem na to jest polenta. Do jej przyrządzenia wystarczy mąka kukurydziana, woda oraz odrobina wysiłku i cierpliwości.


Polenta

Polenta
Polenta
polenta-02

Czym jest polenta?

Bazą na polentę jest mąka kukurydziana, wytwarzana głównie z kukurydzy zwyczajnej. Mąka kukurydziana powstaje poprzez mielenia zboża, w ten sam sposób jak mąka pszenna, lecz kukurydza mielona jest nieco grubiej. Cząsteczka mąki pszennej mierzy niecałe 0,2 mm. Natomiast małe, okrągłe, czasami kanciaste ziarenka mąki kukurydzianej są wielkości pomiędzy 0,3-1 mm.

Najbardziej znana mąka kukurydziana na polentę pochodzi z żółtej kukurydzy typu flint. Białą polentę przygotowuje się z mąki wyprodukowanej z bardziej miękkich typów ziaren obranych ze skórki. Ta tak zwana biała polenta jest regionalnym specjałem szczególnie w Wenecji.

Obecnie smakosze zajadają się polentą czerwoną. Do jej przygotowania używa się nieobieranych ziaren czerwonej odmiany kukurydzy. W środku nasiona tej odmiany mają żółty kolor. Istnieje również czarna polenta, z tą różnicą, że produkuje się ją nie z kukurydzy, a z gryki albo z jadalnych kasztanów. Są też warianty produkowane z prosa, pszenicy orkiszowej, jęczmienia i ciecierzycy.

Podstawowy przepis na polentę jest bardzo prosty: słona polenta składa się z mąki kukurydzianej, wody i soli, natomiast w słodkim wariancie sól zastępuje się cukrem. Proporcja mąki do wody wynosi zwykle 1:4. Mąkę kukurydzianą trzeba powoli wmieszać do wrzącej solonej lub słodzonej wody, a następnie mieszać masę do momentu, aż będzie gładka. Proces ten może zająć godzinę, a nawet dłużej i należy pamiętać, by zawsze mieszać w jednym kierunku. Dzięki temu masa będzie miała kremową konsystencję i się nie przypali. Jeśli jednak w rondlu powstanie brązowa skorupka to bardzo dobrze. Można ją po ochłodzeniu zanurzyć w mleku i tym sposobem stworzyć pyszną, odżywczą przekąskę.

Tradycja nakazuje, by schłodzić gotową polentę, na desce lub blasze by stężała, a następnie kroić  na plastry, by łatwiej ją było przechować. Tak przygotowaną polentę można trzymać w chłodnym miejscu nawet przez kilka miesięcy. Jeśli pokroi się polentę na jeszcze mniejsze kawałki o pożądanej wielkości, można ją wykorzystać jako dekorację zup i odżywczy dodatek. Polentę można też smażyć na maśle lub oliwie i grillować. W dawnych czasach jadło się ten specjał najczęściej na zimno, ale w dzisiejszych czasach co raz chętniej podaje się ją na ciepło, bezpośrednio po ugotowaniu, jako dodatek lub też jako danie główne.

Aby dodać smaku tej kremowej masie, można użyć różnorodnych warzyw, grzybów, ziół, bekonu i kiełbas. Polenta zajmuje stałe miejsce w prostej kuchni rejonu Alp i Bałkan, gdzie jada się ją wyjątkowo często i po prostu podaje się ją z mlekiem, posypuje tartym serem (Parmezanem) lub serwuje z roztopionym masłem.

W bardziej złożonych daniach polentę można wykorzystać w roli nadzienia (na przykład do cukinii i pieczarek), dodać do sałatki, zapiekanek i potraw duszonych. Polenta w postaci klusek stanowi doskonały dodatek do dań mięsnych. Słodkie warianty smakują dobrze same w sobie jako kleik kukurydziany, ale można urozmaicić je, dodając puree owocowe, czekoladę i lody. Polenta świetnie pasuje też do ciast i deserów.

Czy wiesz, że…?
Kukurydza to jeden z najważniejszych produktów spożywczych na świecie, który służy jako pokarm dla ludzi i zwierząt. Każdego roku zbiera się 850 milionów ton kukurydzy z plonów; to ponad jedna trzecia wszystkich zbóż uprawianych na Ziemi. Kukurydza, która biologicznie należy do rodziny traw, pochodzi z Meksyku, a do Europy sprowadził ją Krzysztof Kolumb. W większej części świata znana jest głównie kukurydza żółta, natomiast warianty różnokolorowe uprawia się w Ameryce Łacińskiej. Kukurydza, podobnie jak ryż, nie zawiera glutenu, mogą ją więc spożywać osoby z chorobami jelit.
    
Czy wiesz, że…?
Historia stworzenia świata według Majów głosi, iż ludzie powstali z kukurydzy. Najpierw, wedle opowieści, bogowie stworzyli człowieka z błota, lecz deszcz sprawił, że istota się rozpłynęła. Później spróbowali wyrzeźbić człowieka z drewna, lecz nie miał on ani serca ani rozumu. Ogromna powódź porwała ludzi z nurtem. Ci, którzy się uratowali wspinając się na drzewa pozostali na nich jako małpy. Podczas trzeciej próby bogowie ulepili ludzi z kleiku kukurydzianego i efekt wreszcie ich zadowolił. A dzięki temu, że kukurydza występuje w wielu kolorach, to ludzie żyjący na Ziemi mają różne kolory skóry. Nawet dziś niektórzy Majowie mówią na siebie „hombres de maíz", czyli „ludzie z kukurydzy”.

Przepisy kulinarne

Brukselka z zapiekanką z polenty - przepisy obiadowe